Rzeszów

„Pod Nadzieją”

Michał i Wiktoria Stasiukowie mieszkali w centrum Rzeszowa, gdzie pracowali jako dozorcy pobliskich kamienic. W czasie niemieckiej okupacji małżonkowie zaangażowali się w pomoc zbiegłym z getta prawie 40 Żydom ukrywającym się w podziemiach rzeszowskiego rynku.

Pod koniec lutego 1944 roku robotnicy pracujący w rejonie pierwotnego wejścia do podziemi, które mieściło się przy aptece “Pod Nadzieją” i ze względów bezpieczeństwa zostało zamurowane, przypadkiem je odkryli. Żydzi w panice zaczęli opuszczać kryjówkę. Niektórzy szukali schronienia w domu Stasiuków, ale zostali zauważeni przez granatowych policjantów. Inni od razu zostali złapani przez niemieckich żandarmów i poddani torturom wyjawili informacje o kryjówce i swoich wspomożycielach. 

Aresztowano Wiktorię, Michała i ich syna – Mariana. Po przesłuchaniach Marian i Wiktoria zostali wypuszczeni. Michał, przez niemiecki sąd specjalny, został skazany na śmierć „za pomoc elementom wrogim Rzeszy” o czym 22 marca 1944 roku obwieszczały plakaty w Rzeszowie.

Tylko nielicznym ukrywającym się w rzeszowskich podziemiach Żydom, jak Lotka Goldberg, Natan Berliner, czy Helena Ojzerowicz, udało się przeżyć Holokaust.